بعضى از اصحاب را كه : « بر تو باد به تقواى حقّ تعالى و ورع و اجتهاد و صدق حديث و اداى امانت و حسن خلق و حسن جوار » . و فرمود : « باشيد دعوت‌كنندگان به سوى نفوس خود به غير زبان ، و باشيد زينت از براى ما نه شين « 8 » ، و بر شما باد به طول ركوع و سجود كه « ابليس » از عقب شما گويد : يا ويلاه ! اطاعت كرد و عصيان كردم من ، و سجده كرد و ابا « 9 » كردم من » . پس ، از كلمات مذكوره ، ظاهر آمد آنكه ورع در طاعات و عبادات و اعمال دين ، اصلى است متين . و ورع ، اجتناب است از محرّمات الهيّه كه باعث فساد اعمال است ، تا سالم ماند عمل از فساد و باعث گردد بر رشاد . و صفت ورع را ده مرتبه است ؛ اوّل : استقصاء « 10 » در اجتناب از مطلق از محرّمات فعليّه و قوليّه . ثانيه : اجتناب از قبايح و مكروهات شرعيّه و دنائات « 11 » طبيعيّه كه مروّت مقتضى آنها نيست اگرچه در شريعت مقدّسه حرام نباشد ، از براى رفع « ظرافت نفس » « 12 » و منع وقوع آن در محرّمات . ثالثه : بازداشتن نفس است از فضولاتى كه مشغول سازد او را از رعايت و مراقبهء قلب مر حقّ تعالى را ، و حفظ نمودن آن از اعتماد به خلق و رياء در طاعات . رابعه : حفظ نفس است از اخلاق دنيّهء خبيثهء نفسانيّه كه باعث است حرمان نفس را از مكارم اخلاق . خامسه : اجتناب از التفات كردن به كسانى است كه محرومند از توجّه به عالم قدس ، و تنزيه قلب است از تردّد در عزم زيارت حقّ تعالى و توقّف بر غير باب

--> ( 8 ) - رسوايى و عار ( 9 ) - سرباز زدن ( 10 ) - تعمّق كردن و به نهايت چيزى رسيدن ( 11 ) - فرومايگيها ( 12 ) - مقصود ، ريزه‌كاريهايى است كه نفس براى فريب شخص به كار مىبندد .